LONELY LOVE--" 的个人资料.•:• PLZ TELL ME WOT"Z ...照片日志列表 工具 帮助

Pirate Barbosa

职业
兴趣

.•:• PLZ TELL ME WOT"Z HAPPEN IN MY HEART??!!! •:•:@

U take my breath away!!!...
第 1 张,共 24 张
6月7日

มันเกิดอาไรกับหัวใจของฉัน??

 

LOVE IS IN THE AIR. 

ตอนนี้ชีวิตเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนไป

มันเกิดจากความบังเอิญ

เรื่องบังเอิญที่ไม่คาดคิดว่าจะได้งานวะ

ใครจาไปคิดว่าคนอย่างกรูจาหางานได้

นี่กรูได้ทำงานแล้วหรอ...ชีวิตที่กรุต้องรับผิดชอบตัวเองมันเป็นไง

แน่ ๆ คือ ต่างกับชีวิตที่มหาลัยอย่างสิ้นเชิง

ณ ที่ทำงาน...จามีใครมาคุยกะกรู กรูต้องทำตัวยังไง

กรูเป็นของกรูงี้ เฮฮา ตึงตังอย่างงี้เค้าจารับได้มั๊ย

กรูจะทำงานได้มั๊ย เกิดคำถามล้านแปด

ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะต้องรุจักกับคนอีกมากมายในที่ทำงาน

แต่ ตอนนี้พรุ่งนี้ก็จาครบ 1 เดือนที่กรูได้อยู่ที่นี่

ที่ทำงานที่กรูเริ่มชอบ ไม่อยากใช้คำว่ารัก

พี่ ๆ ที่น่ารัก ที่คอยให้คำแนะนำ คำปรึกษา นู่นนี่

พี่ ๆ ดีกับกูจิง ๆ เทคแคร์สารพัด กรูดีใจจังที่ได้ทำงานที่นี่

มันเป็นบริษัทเล็ก ๆ คนงานปามาณ 85 คนได้อ่ะ

แต่กรูคิดว่ามันเหมือนเป็นครอบครัวมากกว่า

แต่ถ้าจาพูดถึงการทำงาน

กรูก็คงยังไม่ได้เรียนรู้อาไรมากนัก

ประสบการณ์มันจาสอนเราเอง

คนเราอยู่มาขนาดนี้ เจออาไรมาก็ยังไม่เยอะหรอก

แต่เวลา 1 เดือนมันก็พอจาเรียนรู้อาไรได้มั่งอ่ะนะ

ใครเป็นไง เริ่ม ๆ มองออก

แต่กรูก็เป็นของกรูงี้ ตื่นเช้ามาทำงานตามปกติ

แต่ที่ผิดปกติ คือ หัวใจของกรู

มันเป็นไงมะรู้

มันไหวหวั่นเอามาก ๆ

พยายามหาเหตุผลให้กับมันอยู่

คงเป็นเพราะ มีคนดี ๆ เข้ามาในชีวิตมั๊ง แล้วคุยกันรู้เรื่อง 

แหม ไม่ว่าใคร เวลามีคนมาทำดีกับเรา เข้าใจเรา ใส่ใจเรา มีรึจาไม่รุสึกดี ๆอ่ะ

มาคอยรับฟัง แบ่งปันความรู้สึกเหงา ๆ ของเรา

เมื่อคนเหงา 2 คนมาเจอกัน เย้ย ไม่ใช่ ๆ

ขอมั่งเหอะ ให้ได้เป็นพลังในชีวิต

ให้อยากมาทำงาน ให้กำลังใจกัน ห่วงใยกัน แค่นั้น แค่นั้นจิง ๆ

ออกแนวน้ำหยดลงผ้าขนหนู คือกูซับหมดไง

เค้าไม่คิดไรหรอก

แต่ตอนนี้กูก็ตัดใจได้แล้วนะ

 - -ขอแค่เป็นคนที่คอยรับฟังเค้า- -

รุสึกดี ดี ที่ยืนอยู่นะตรงจุดนี้ ออกแนวคนดีอีกแล้วกรู

มึงก็รุว่ากูอ่ะชอบคนง่าย ชะมะ

กรูกลายเป็นคนดูแลตัวเอง--มากขึ้น--

ไม่แมนมากมายเท่าเมื่อก่อน

เรียกง่ายๆ แรด ชะมะ

กลายเป็นคนที่หันมาอ่านนู่นดูนี่เรื่องความรัก..

อ่านบทความเรื่องความรักเอามาก ๆ

จากที่เสิร์ชหาแต่เรื่องฟุตบอล กะ อาร์เซนอล เชส ไรงี้

ก็กลายเป็นเรื่องรัก ๆ โลกสีชมพู อมม่วง ฮ่า 

กลายเป็นคนที่พูดเรื่องความรักกับคนโน้นคนนี้

จากที่เคยเป็นผู้ฟังมาทั้งชีวิต..ฮ่ะ ๆ

เฮ้อ ช่างมีความสุขจิง ๆ

แต่กรูก็ยังเป็นคนเดิมนะ

มีไรโทรมาหาได้ตลอด รับฟังได้

แต่มีสายซ้อนกูวางสายมึงนะ ฮ่าๆ

รึกรูเปลี่ยนไปกันแน่วะ สับสน

คิดถึง ทู๊กคน

สู้ ๆ นะเพื่อน ๆ 

PS. อนาคตเป็นสิ่งที่เราไม่รูว่ามันจาเป็นไง ใช่มั๊ย วันนี้กรูอาจจาแฮปปี้ ต่อไปค่อยว่ากันละกันเนอะ

 


ค ว า ม รั ก ที่ แ ท้ จ ริ ง คื อ .........



การที่เราเห็นคนที่เรารักมีความสุข

 ถึงแม้ว่าบางครั้งความสุขของเขานั้นจะทำให้เราเจ็บปวดไปบ้างก็ตาม

แต่เราก็ต้องเต็มใจที่จะรับมัน

เพราะความรัก ต้องการ หัวใจ ความเข้าใจ และ ความจริงใจ

มิใช่ร่างกายที่ไร้ซึ่ง หัวใจ

กูเป็นอาไรของกรู-------->>> MIZ U NA FRIENDS ....

 

 

3月16日

อดทนเวลาที่ฝนพรำ

 
   อ ด ท น เ ว ล า ที่ ฝ น พ รำ    
 
                                    อ ย่ า ง น้ อ ย ก็ ทำ ใ ห้ เ ร าไ ด้ เ ห็ น ถึ ง ค ว า ม แ ต ก ต่ า ง 
 
 เ มื่ อ วั น เ ว ล า ที่ ฝ น จ า ง...
 
                  ฟ้ า ก็ ค ง ส ว่ า ง แ ล ะ ทำ ใ ห้ เ ร า ไ ด้ เ ข้ า ใ จ
 
 
 ว่ า มั น คุ้ ม ค่ า แ ค่ ไ ห น ที่ เ ฝ้ า ร อ
 
 
 
 
นับจากช่วงเวลานี้ไป อีกไม่กี่วัน - - 2 วัน ได้มั้ง - -
การสอบวิชาสุดท้าย ของนิสิตปี 4เทอม 2 คณะมนุษย์
เอกบัญชีอย่างเรา ๆ ท่าน ก็จะเสร็จสิ้นลง
บอกตามตรงว่าตอนที่เรียนปี 3 เทอม 2 อ่ะ
รุว่าพี่ปี 4 งานยุ่งงานเยอะ แหม...มันจาซักขนาดไหนกันเชียววะ
แต่พอได้รุจิง ๆ นึกย้อนกลับไปแล้วถามตัวเองว่า
- - - พี่เค้าผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ไง - - -
ทุกอย่างมันมากมายจิง ๆ สำหรับเทอมนี้
เครียดเรื่องรายงาน ..จิง ๆ แล้วจารย์เค้าก็ทำถูกแล้วล่ะที่บอกงาน
ไว้ตั้งแต่ช่วงแรกของการเรียน
แต่มันผิดที่ตัวเราเองนี่แหละที่ปล่อยให้เวลาเลยมา
จนใกล้จาส่ง แล้วมาเร่งทำ
บางวิชานี่อนาถขนาดเสร็จ ปริ๊นท์ เย็บเล่ม กันร้อน ๆ
รายงานแปดโมงกลุ่มกรูกลุ่มห้า รายงานกลุ่มสุดท้าย
ก็ทำเสร็จแม่งก่อนรายงานนั่นแหละ
อย่าบอกจารย์ล่ะ(ไม่รู้เลยเนอะ) นึกแล้วขำ เอ๊ย กลุ้ม นี่เบาะ ๆ
เครียดเรื่องงานกลุ่ม  ..จาเป็นไงน๊า
กรูก็ไม่ใช่ว่าเก่ง จาช่วยไรได้มั่ง
 แล้วก็ช่วยไม่ได้จิง ๆ เอ๊ย แล้วก็ผ่านพ้นไป
อย่างตะกุกตะกักนิดนึง ฮ่า
เครียดเรื่องเพื่อน ที่โชคร้ายได้มารุจักคนอย่างเรา แง่ว..
ย้อนกลับไป ราว 4 ปีที่แล้ว สอบเอนท์เสร็จ
ยังไม่รุเลยว่าอนาคตจาเป็นไง
คะแนนนี่ไม่ต้องคาด กรูจาได้เรียนที่ไหน
สรุปแล้วก็มาได้เรียนที่มอบูแห่งนี้
เฮ้อ ..แล้วกรูจามีเพื่อนมั๊ยวะ จามีใครคบมะเนี่ย จ
าเข้ากับเพื่อนที่เรียนด้วยกันได้มั๊ย คิดไปต่างๆ นานา
ปัจจุบัน ณ ที่แห่งเดิม ความอดทนพยายามของพวกเรา
ก็ทำให้ผ่านช่วงชีวิตมหาลัยที่แสนจาสับสนวุ่นวายมาได้
เจอปัญหาที่คิดว่าไม่มีทางออก
เจอเรื่องที่ไม่เคยคาดคิดว่าจาเกิด
รอคอยที่คะแนนสอบ พอกลางภาคตกอย่างน่าเกลียดสุดๆ
ก็มานั่งรออีกว่า เกรดจาเอฟมั๊ยน๊า
พอได้ด๊อกมาก็นี่กรูผ่านมาได้ไงวะ และอื่นๆ อีกมากมาย
ยินดีที่ได้รุจักกับเพื่อน ๆ ที่มหาลัยแห่งนี้
ดีใจมากมาย เราได้ร่วมทุกข์(ซึ่งทุกข์จิง ๆ)สุข สนุกกันมา
คงเหงาถ้าจบไป ก็ไม่รู้จาไปกัดกับใคร
ต้องออกไปเผชิญโลกภายนอกแล้วหรือนี่
โลกภายนอกที่ไม่รุว่าจาเป็นไง ต้องเลี้ยงดูตัวเองกันแล้ว
เก่ง ๆ เก่งจิง ๆ ทุก ๆ คน ทั้งเพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่ที่นี่
ดีใจกับความสำเร็จอีกขั้นของชีวิตในครั้งนี้
ไงจบไปก็ขอให้ได้ทำงานทำการที่เรารัก
ทำแล้วสบายใจ ไม่กดดัน เจอเพื่อนร่วมงานดี ๆ
(หลายคนภาวนาอย่างเจอคนอย่างมึงก็พอ)
มีเงินเก็บ ร่ำรวยเป็นอภิมหึมามหาเศรษฐี
 มีคนรักมากกว่าคนเกลียด มีแฟน คนมีอยู่แล้วก็ขอให้ได้แต่ง
คนยังไม่มีก็ซักวันเจอแน่(อย่ามาโสดตลอดชีพอย่างกู)
ไงมีความคืบหน้าไงก็นะ ติดต่อมามั่ง จาบวชจาแต่งก็เทล เทล มาบ้างละกัน
เรียนจบ คงไม่เลิกคบกันหรอกม๊าง (บางคนเถียง ไม่จิง)
 ค้างไว้แค่นี้ก่อนตี  4 แล้วนอนก่อน เด๋ววันหลัง วันหน้าว่างๆ กรูมาแต่งแน่
 
 
 

 

 

 


 
 
 
 

1月1日

~ ปีใหม่นี้ โชคดีนะ ~

 
HAPPY  NEW  YEAR 2007
 
 
แ ล ะ แ ล้ ว ช่ ว ง เ ว ล า แ ห่ ง ค ว า ม สุ ข ก็ ผ่ า น พ้ น ไ ป
ไ ม่ ดิ เ ร า ก็ ยั ง ค ง สุ ข ส นุ ก กั น ทั้ ง ปี นั่ น แ ห ล ะ น ะ
โ อ ก า ส ดี ๆ งี้ ไ ก่ ก็ ข อ อ ว ย พ ร
ใ ห้ เ พื่ อ น ที่ น่ า รั ก ทุ ก ๆ คน พ บ เ จ อ แ ต่ สิ่ ง ดี ๆ
สุ ข ส นุ ก ส ม ห วั ง แ ข็ ง แ ร ง บึ ก บึ น- ซิ ก แ พ็ ค -
ใ ค ร แ อ บ ช อ บ ใ ค ร ไ ว้ ก็ ข อ ใ ห้ ไ ด้ บ อ ก รั ก - เ ห อ ๆ -
ใ ค ร ยั ง ไ ม่ มี แ ฟ น ก็ ใ ห้ ไ ด้ เ จ อ ค น ดี ๆ ไ ง มี กิ๊ ก ก็ ยั ง ดี เ น อ ะ
แ ล้ ว ใ ค ร ที่ ก ะ ลั ง ม อ ง ห า ค น ดี ๆ อ ยู่ ก็ พ ย า ย า ม ต่ อ ไ ป 
 แ ล ะ ถ้ า ก ะ ลั ง จ า จ บ กั น ก็ มี ง า น ดี  ๆ ทำ มี อ น า ค ต ที่ ส ด ใ ส
ส่ ว น ใ ค ร ที่ ก ะ ลั ง ร่ำ เ รี ย น อ ยู่ ก็ สู้ ต่ อ ไ ป สู้ ๆ ท า- เ ค - ชิ ฮ่า!!
 
 
จิ ง แ ห ล ะ ที่ เ ค้ า ว่ า
 " ช่ ว ง เ ว ล า ที่ เ ร า มี ค ว า ม สุ ข มั ก จ า ผ่ า น ไ ป เ ร็ ว เ ส ม อ "
เ มื่ อ ว า น  ยั ง เ ฮ ฮ า บ้ า บ อ อ ยู่ ก ะ เ พื่ อ น ๆ อ ยู่ เ ล ย
- ปี ใ ห ม่ ทั้ ง ที งี๊ ต้ อ ง ฉ ล อ ง-
แ ม้ จ ะ ไ ม่ ไ ด้ ใ ช้ เ ว ล า ข อ ง คื น ข้ า ม ปี ร่ ว ม กั น
แ ต่ แ ค่ นั้ น กู ก็ มี ค ว า ม สุ ข แ ว๊ น แ ว๊ น
แ ล ะ ถ้ า ย้ อ น ก ลั บ ไ ป ซั ก อ า ทิ ต ย์ นึ ง วั น นี้ "25 ธ.ค.49"
พ ว ก เ ร า ก็ เ ฮ ไ ป ร่ ว ม แ ส ด ง ค ว า ม ดี ใ จ
 กั บ ใ บ ป ริ ญ ญ า ใ บ แ ร ก จ า ก คุ ณ เ ม ธี
มั น น่ า ภู มิ ใ จ แ ท น เ พื่ อ น จิ ง ๆ
แ ล้ ว ก็ ไ ม่ ต้ อ ง บ อ ก ว่ า วั น นั้ น คุ ณ พี่ เ ม รู้ สึ ก ไ ง
ดู ไ ด้ จ า ก น่ า ต า ที่ อิ่ ม เ อิ บ ไ ป ด้ ว ย ค ว า ม สุ ข เ อ๊ ะ รึ อ ย่ า ง อื่ น ไ ม่ แ น่
 
 
ข้ า ม ฝั่ ง ม า ท า ง บ า ง แ ส น มั่ ง
ปี นี้ บั ณ ฑิ ต บ ร รดาเ ฮีย ๆ เ จ๊ ๆ ชื่ น มื่ น กั น ถ้ ว น ห น้ า
ปี นึ ง ๆ ผ่ า น ไ ป เ ร็ ว ม า ก ๆ  อ่ ะ จ า ทำ ไ ร ก็ รี บ  ๆ ทำด๊ ะ
 เ ว ล า ไ ม่ ใ ช่ แ ฟ น จ ะ ไ ด้ สั่ ง ใ ห้ ร อ ไ ด้
ไ ง ก็ ข อ ใ ห้ ปี ห มู ที่ ส ม บู ร ณ์ นี้  โ ช ค ดี กั น ถ้ ว น ห น้ า ล ะ กั น
เ จ อ กั น..
 
PS. ใ ค ร เ ค้ า จ า อ ย า ก เ จ อ มึ ง ว ะ อ่ า ย ไ ก่
แ ต่ ก รู ก็ ยั ง คิ ด ถึ ง ทุ ก ค น เ ส ม อ - - แ ห ว ะ - -
ฮ่ า ฮ่ า ฮ่ า มี ฟ า ม สุ ข 
 
 
7月4日

เกลียดลวดที่สุดในโลก

 
" สิ่ ง ที่ อ ยู่ ใ ก ล้ ตั ว . . .เ ร า อ า จ ม อ ง ไ ม่ เ ห็ น คุ ณ ค่ า 
 
จ น ก ร ะ ทั่ ง . . .เ ร า กำ ลั ง จ ะ ต้ อ ง  สู ญ เ สี ย สิ่ ง ๆ นั้ น ไ ป "
 
20 มี.ค - 31 พ.ค 49
 - - - - - - ฝึกงาน เหนื่อยจัง เหนื่อยตัว-เหนื่อยใจ ทนเอาหน่อยเว๊ย เด๋วก้อเสร็จแล้ว จาได้กลับบ้าน
 พักผ่อนมั่ง กลับบ้านครั้งล่าสุดนี่ก็สงกรานต์ไง คิดถึงบ้าน ๆ แต่ขอเที่ยวกรุงเทพก่อนละกัน- - - - -
 

 

 
 
29 พ.ค . 49
 - - - - - - ไก่ : แม่..ไก่ฝึกงานเสร็จวันพุธนี้อ่ะ แต่ขออยู่เที่ยวก่อน 2 วันนะ เด๋วกลับวันเสาร์แต่เช้าเลย
 - - - - - - แม่ : เที่ยววันเดียวพอแล้ว จาเที่ยวไรกันนักหนา  เที่ยวไว้เที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้
 - - - - - - ไก่ : ไม่เอาอ่ะ จาได้มาอีกเมื่อไหร่ล่ะกรุงเทพน่ะ เด๋วก็กลับไปเรียนแล้ว..งั้นแค่นี้แหละแม่
 - - - - - - แม่ : ........................??!!!
 
1 มิ.ย. 49 ไปเที่ยวกับเพื่อน ตอนกำลังจากลับหอ ความคิดแว๊บขึ้นมาว่าอยากกลับบ้าน แต่ไม่ทันแล้ว มันเย็นมากแล้ว
 
2 มิ.ย. 49 ตอนเช้าไปช่วยเพื่อนย้ายหอ มาถึงเอกมัยตอนบ่าย 3 ได้... โทรหาที่บ้าน น้ารับ--ไก่รีบกลับมาแม่บอกให้รีบกลับมา แม่ไม่ค่อยสบาย เป็นไข้-- โอ๊ยแม่เป็นไข้แล้วขี้เกียจเดินมารับโทรศัพท์อ่ะดิ๊
 
ปามาณ 6 โมงเย็น มาถึงบ้าน บรรยากาศแปลก ๆ แม่ไก่กลับมาแล้ว หิวแล้ว ทำไรกินมั่ง
แต่ภาพที่เห็นแม่..เราเข่าอ่อน..มือสั่น..หน้ามันมึน ๆ ..แม่ร้องครางโอย ๆ ตัวแดงทั้งตัว แล้วตัวร้อนจนแทบจะระเบิด กูร้องไห้โวยวาย ทำไรไม่ถูก โทษพ่อว่าทำไมไม่พาแม่ไปโรงบาล..ว่าพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากนั้นก็ไปโรงบาลกัน แม่ยังมีสติอยู่ แต่เพล้อ พูดไม่รู้เรื่อง แม่เป็นแผลที่แขน ได้ความว่าลวดมันเกี่ยวเอา  หมอบอกว่าอาการที่เห็นน่าจะมาจากแผลที่ติดเชื้อนั่นแหละ..พยาบาลวัดความดัน ผลปรากฎว่าต่ำมาก-มากที่สุด ต้องให้ยาเพิ่มความดัน ถ้าอาการไม่ดีจะส่งไปร.พ เมืองแปดริ้ว..ในใจคิดคงไม่ถึงขนาดนั้น..กลับบ้านไปอาบน้ำ  กลับมาโรงบาล หมอรีบให้กลับไปเก็บของเพราะจาต้องส่งตัวไปโรงบาลแปดริ้ว...เอาอีกแล้วกู..ทำไรไม่ถูก ไม่ได้เอาเสื้อผ้าไปซักชุดกะว่านอนคืนนึงคงได้กลับม๊าง..ชาตินี้ไม่เคยคิดว่าจะได้นั่งรถโรงบาล เปิดสัญญาณไซเรน..ในใจเกิดคำถามมากมาย ทำไมกูไม่กลับตั้งแต่วันที่ 31  ทำไมกูต้องไปเที่ยวกับเพื่อน และอีกร้อยคำถามได้...หมอบอกถ้าวันนี้ไม่พามาหาหมอเสียชีวิตแน่นอน เพราะอาการแย่มาก..โอ๊ย ทำไม เรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับกู ๆๆๆๆ 
ณ โรงบาลแปดริ้ว
ห้องอายุรกรรมหญิง 2
 
- - - - - - - เที่ยงคืนกว่า ๆ - - - - -
ตามตัวแม่มีสายระโยงระยางเต็มตัว พยาบาลดูแลดีมาก อีกอย่าง แม่อาการหนักที่สุดในห้อง
สายน้ำเกลือ สายยากระตุ้นความดัน สายวัดชีพจรและอ๊อกซิเจนในเลือด โอ๊ย......ทำไมต้องเป็นแม่กู
พยาบาลมาวัดความดันตลอดทั้งคืน นอกจากดูบอลกับเที่ยว..ไม่เคยมีอาไรที่ทำให้เราไม่ได้นอน
และคืนนี้ก็เช่นกัน..มีครั้งนึง..พยาบาล 3 คน วัดความดันแม่แล้วส่ายหัว..มึงคิดดูกูรุสึกยังไง
- - - - - - - วันที่ 3 มิย.49 - - - -- - -
หมอบอกว่าสาเหตุที่แม่เป็นงี้เกิดจากแผลที่โดนลวดเกี่ยวมันติดเชื้อแล้วเชื้อก็เข้าสู่กระแสเลือด แม่หายใจเองไม่ได้ หอบ เหนื่อย หมอเลยใส่ท่ออ๊อกซิเจนที่ต่อตรงกับหลอดลมให้ แม่คงรำคาญดิ้นทั้งวัน หมอบอกว่า อาการสาหัส มีโอกาสที่หัวใจอาจหยุดเต้นได้และความดันก็ต่ำมาก...จาร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
งง..งง..นี่กูกลับมายังไม่ได้พูดกับแม่ซักคำ..ตอนเห็นแม่ดิ้นก็ได้แต่เรียกให้แม่มีสติ..หมอเรียกพี่มั่งน้ามั่งเข้าไปคุย  ตอนนี้อาการ 50-50 แม่หนูขอตายก่อนแม่ได้มั๊ย ได้แต่ภาวนาขอให้ความดีที่แม่เคยทำช่วยแม่ด้วยเถิด คืนนี้ก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเช่นกัน-*-
 
 - - - - - - - -วันที่ 4 มิย. 49 - - - - -
อาการของแม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ กำลังใจดี ยิ้มได้ แต่พูดไม่ได้เพราะท่อคาปากอยู่  จะทำไรก็เขียนใส่สมุดเอา แต่อ่านไม่ค่อยออกเลย แล้วก็ให้อาหารทางสายยางต่อเข้าทางจมูก
- - - - - - - - วันต่อ ๆ มา - - - - - - -
อาการดีขึ้นตามลำดับ เย้ แม่ต้องหาย ๆ พอหายใจเองได้เค้าก็ถอดท่ออ๊อกออก สรุปแม่อยู่ร.พ.12 วันได้แต่ต้องมารักษาแผลเอา เชื้อที่อยู่ในกระแสเลือดก็หมดแล้ว เย้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ปัจจุบัน แผลเกือบแห้งสนิทแล้ว (-*-)
 
 
 
การได้ใช้ชีวิตทั้งวันทั้งคืนอยู่ที่นั่นทำให้ไก่ได้เห็น
 
น้ำใจของคน ความเหน็ดเหนื่อยที่ต้องการกำลังใจอย่างมาก
 
คนหลากหลายรูปแบบ สัจธรรมที่ว่าทุกคนต้องตาย
 
เพราะกว่าแม่จาออก ไก่เห็นคนป่วยตายร่วม 6 คนได้
 
บางคนหน้าเหลืองมาแป๊บเดียวก็ไป บางคนก็ป่วยมานาน
 
ได้ยินเสียงร้องไห้ น้ำตา
 
และได้ทำอาไรหลายอย่างที่ชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำ
 
ที่สำคัญอย่ามองข้ามสิ่งเล็ก ๆ แม้กระทั่ง ---ลวด---
 
 
 
ม า ถึ ง ต ร ง นี้ ข อ บ คุ ณ กำ ลั ง ใ จ จ า ก ทุ ก  ๆ ค น คำ พู ด ที่ บ อ ก ว่ า เ ด๋ ว แ ม่ ก็ ห า ย
รุ มั๊ ย มั น มี ค่ า สำ ห รั บ ค น ที่ กำ ลั ง ก า ย แ ล ะ ใ จ เ ป็ น ศู น ย์ แ ค่ ไ ห น
 
 
อ ย่ า รั ก แ ม่ แ ค่ วั น แ ม่
 
อ ย่ า รั ก พ่ อ แ ค่ วั น พ่ อ
 
อ ย่ า คิ ด ถึ ง กั น เ ฉ พ า ะ วั น เ กิ ด
 
หั น ม า ใ ส่ ใ จ กั บ สิ่ ง ใ ก ล้  ๆ ตั ว  บ้ า ง
 
เ พ ร า ะ ถ้ า เ กิ ด ถึ ง เ ว ล า ที่ เ ร า ต้ อ ง สู ญ เ สี ย สิ่ ง ๆ นั้ น ไ ป จิ ง ๆ
 
ก็ จ ะ ไ ด้ ไ ม่ ต้ อ ง เ สี ย ใ จ ว่ า ต อ น ที่ มี อ ยู่ ทำ ไ ม เ ร า ไ ม่ ดู แล ใ ห้ ดี ๆ
 
 
 
4月9日

หลอน..

 
ความรู้สึกแรกที่ได้เห็นหอ..ที่จะใช้พักช่วงฝึกงาน
 
อืม..ห้องอยู่ฝั่งแดดส่อง แต่ห้องมันอับ ๆทึบ ๆ
 
แต่เราชิว ๆ มึงไม่ได้อยู่จนจบปี 4 นี่
 
แต่ไม่อยากเชื่อว่าจะมีเหตุการณ์แปลก ๆ
 
เกิดขึ้นจนได้....
 
       วันนั้น..จำได้ว่าไปหาเพื่อนที่ราม ฯ กลับมา
 
        เวลาก้อปามาณ 6 โมงเย็นอ่ะ
 
       ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว  ...ซื้อไก่ย่างไปกินที่ห้องดีก่ะ
 
       พอไปถึงห้อง...ความง่วงมันตีคู่สูสีกะความหิว
 
แต่ความหิวก็เอาชนะไปได้..จึงหยิบไก่ย่างมากิน
 
ด้วยความอร่อยแต่ไม่ลืมมองว่าไก่มันมี 3 ชิ้น
 
กินไปชิ้นนึงก่อน..เก็บไว้สองชิ้นไว้กินตอนตื่น
 
แล้วก็เคลิ้มหลับไป...
      
       ตื่นมาปามาณ 2 ทุ่มครึ่ง  ยังไม่มีใครกลับ
   
       แหมอยู่คนเดียว สิว สิว อ่ะ
 
       ไปล้างหน้าเอาความสดชื่นกลับมา
 
        นั่งยองยอง คว้าถุงไก่ย่างกะลังจาเอาเข้าปาก
 
เฮ้ยยยย อาไรว๊า ...โ - ต ร  ตกใจอ่ะ ทำไมวะ
 
ไก่กรูหายไปหนายชิ้นนึงวะ   ไมเหลือชิ้นเดียวอ่ะ
 
ไม่จิง ๆ ขยี้ตาสองปี้ด แล้วเพ่งดู มันก็ยังเหลือ ชิ้นเดียว
 
งง ดิ ไรวะ  รึว่าหิวละเมอมากินอีกชิ้นแล้วลืม ว๊ากรู
 
จนทุกวันนี้ก็ยังตามหาไก่ชิ้นนั้นไม่เจอ..ช่วยด้วย
 
ผะ - ผะ - ผี  ไก่ย่าง.....บรื๊ออออออออออออออ
 
คำเตือน  โปรดใช้วิจาณญาณในการอ่าน..เป็นความเชื่อส่วนบุคคล
 
ไงว่าง ๆ ช่วยตามหาให้ทีนะ..........
 
3月31日

ห่วงใย

  
- - ชี วิ ต ค น ก รุ ง ชั่  ง ยุ่ ง เ ห ยิ ง - - 
 
 
ต้องตื่นตะเช้า..ตรู่..  เพื่อไปดูรถติด
         
              ต้องตื่นตะเช้า - - - >> เงิน ๆ ๆ และ เงิน
 
                           ต้องตื่นตะเช้า  -- -- -- >  > น้ำ เต้า หู้ ปาโก๋
  
                                และทั้งวันก็คือ  งาน -- เงิน -- งาน --เงิน
 
 แรก แรก มาก็ยังงัวเงีย ซักพักเริ่มปรับตัวได้ ตื่นเช้าแค่นิเอง ...โฮ...
 
 
                 เมื่อก่อนนี้ ดู five life ^^ ทุกวัน เด๋วนี้ร่างกายมะไหวว่ะ
 
 
                         ได้เพื่อนแหละที่คอยเติมพลังให้ชีวิต -- ^ - ^ --
 
 
                                      อ่านก่อนกินอาหาร เสียดาย ไงก็สู้ ๆ นะ
 
มีเรื่องไรจาบอกแหละ จาบอกว่าคิดถึง แต่--จน-- เข้าใจป่ะ เอิ๊กเอิ๊ก
 
 
               ไปอาบน้ำก่อน  จาได้ไปทำงาน
 
 
                               วันนี้ตอนนี้ ตีห้าครึ่ง วันศุกร์ที่ ๓๑ มีนา อ่ะ
 
 
เมื่อวานฝนตกแรงสาด สาด เลยอ่ะ
 
     
                     ไงก็รักษาสุขภาพด้วยหล่ะ เค้าเป็นห่วงน๊ะ ตัวเอง 
 
 
                                         ก็แบบว่าอยากมีคนเป็นห่วง เหมือนคนอื่น ๆ มั่งอ่ะ
 
 
                                                           ใครเหงายกมือหน่อย จาตั้งสมาคม
 
 
 
3月18日

กาลังจาฝึกงาน

ก็มัยอ่ะ..ชอบท่าตากผ้าของอ่ะออมอ่ะ..-->>เป็นไง อย่างที่เค้าว่ากันไว้เลยนะ ช่วงเวลาที่มีความสุขมักจาผ่านไปไวฮาเหมอ 
นี่ ๆ เรากาลังจาฝึกงานกันนี่หว่า  ไวโคตรอ่ะ บ้านนอกเข้ากรุงก็งานนี้อ่ะนะ...--->>ตัวกุเองไง<<---คิดถึงเด๋อ